Aan de stoeprand

"Lopen"

ging het in haar hoofd.

"Je moet lopen."

En dat deed ze. Van alles en iedereen dat haar liefhad.

Maar nee.

"Nee, stop. Stop met lopen. Aan die stoeprand. En kijken als je oversteekt."

Maar ze stak niet over.

Nee, ze stak niet over want ze wilde niet links en rechts kijken.

Omdat de mensen rond haar.

Ja, gewoon omdat de mensen rond haar.

Dat zei genoeg.

Het is niet dat ze niet echt wilde kijken.

Maar de stoeprand was als lijm onder haar schoenen.