Voor mijn medestudenten

Leuk zal het nooit worden. Er gaat altijd wel iets mis, ik hoor hun niet, zij horen mij niet, alles hangt vast, de gedeelde powerpoint is maar half zichtbaar en niemand zegt iets over het feit dat we het pijltje al een kwartier niet meer kunnen zien. Aan de andere kant heeft het iets rustgevend. Op mijn stoel aan mijn bureau moet ik niet continu tegen honderd kilometer per uur prikkels ontvangen. Want de enige die in dit lokaal zit, ben ik. Maar toch vind ik dat de studenten door sommigen onderschat worden. Ja, studenten hebben veel tijd omdat ze altijd thuiszitten. Maar dat is dan ook het enige dat ze doen hé, thuiszitten. Alle dagen zien er volledig hetzelfde uit. En ja, wandelen doen we ook. Maar zeg nu eerlijk, dat is niet voor álles de oplossing.

Thuis les volgen om vervolgens thuis te moeten studeren om daarna thuis examens te moeten maken, om dan een lesvrije week te hebben, waarin niks anders te doen valt dan wandelen. Wandelen, wandelen, wandelen. Kutwoord. Wel leuk om te doen. Er is geen licht aan het einde van de tunnel. Of zo lijkt het toch. En ik zeg bewust “de” tunnel en niet “onze”, omdat het geen wedstrijd is. Iedereen ziet af van deze periodes. Op zijn eigen manier. Vergelijken heeft geen zin en is ook totaal onnodig.

Maar op een dag, of dat nu snel is of nog heel ver weg, zullen we weer samen kunnen wandelen. En niet wandelen als in, het kutwoord. Maar wandelen als in, naar de ingang van een feestje, de ingang van een café, de treindeuren om naar Koksijde te gaan, naar bomma en bompa. Wandelen als in samen een eindstation hebben. Een eindstation waar geluk in vervat zit.

Maar eerst, lieve medestudenten, moeten we nog enkele tussenstops maken.

Niet over 2020

Ik ben niet iemand die elk jaar op 31 december een lijstje met voornemens klaar heeft. En dit jaar is dat niet anders. Hoewel er in de komende jaren toch dingen zijn die ik anders ga aanpakken. Tien keer zoveel genieten is daar één van. En genieten, dat kan in verschillende soorten en vormen zijn. Dit jaar heeft me ook bewuster gemaakt van de kleine dingen waar ik plezier uit haalde.

De komende jaren worden jaren van bewust zijn van ‘geluksdingen’. Van feesten met iedereen die ik heb moeten missen. Van tot na twaalf uur ’s nachts op straat wandelen, gewoon, omdat dat mag. Jaren van het vieren van familie en vrienden, van de mensen die we het meest liefhebben. Jaren van genieten van het studentenleven en alles wat daarbij hoort.

Ik besef nu meer dan ooit wat allemaal mogelijk was, en dat dat eigenlijk prachtig was. Om half één ’s nachts nog naar Liselot fietsen omdat ze het idee krijgt om moelleux te bakken. De trein naar bomma en bompa nemen om dan een week van de zeelucht te kunnen genieten. Naar Leuven trekken voor de zoveelste gezellige teambuilding van Route Du Soleil. Mijn pasgeboren neefje kunnen vastpakken. Ik werd dit jaar op drie september tante van Miel, maar ik heb hem maar één keer kunnen zien.

Geniet de komende jaren, en geniet niet een beetje, maar volledig. Want dat hebben we allemaal verdiend. Geniet van elke kleinigheid en neem niets nog als vanzelfsprekend.

Want zo, zo gaan we de kleine dingen het meest appreciëren.

Gelukkig nieuwjaar.

De ochtend voor kerstavond

Morgen is het kerstavond. Geen bomma en bompa, geen zelfgemaakte ovenhapjes van bomma, geen lachjes waarbij bompa’s schouders op en neer gaan. Geen nonkel H. en tante E, geen onnozele mopjes en steekjes. Geen neefjes en nichtje om mee te spelen, om Limburgs aan te leren zodat ze hopelijk die Antwerpse tongval kwijtraken. Geen tante K. die in de zetel neerploft om even wat rustiger te zitten. Geen nonke T. en nonke R. met een origineel cadeau, want dat doen ze elk jaar. Geen oma en opa die beleefd het veertiende ovenhapje weigeren, om nog plaats over te houden voor het echte eten. Ook al weet iedereen dat niemand na die ovenhapjes nog honger heeft.

Het zal anders zijn dit jaar. Maar ik ben dankbaar dat iedereen in mijn familie nog gezond is. Ik zou graag met z’n allen aan tafel zitten, eten tot we helemaal vol zitten en cadeautjes uitdelen. Maar het zal anders zijn dit jaar. Dit jaar denk ik aan de mensen die deze Kerst met minder aan tafel zitten, niet door de regels, maar door de verwoestende gevolgen van het virus. Die mensen zitten ook volgend jaar met minder aan tafel. En dat is hartverscheurend. Die mensen verdienen het net om met iedereen samen aan tafel te zitten.

Ik had nooit gedacht dat we een kerstavond zouden moeten overslaan. En toch is het zo, het zal anders zijn dit jaar. Maar die ovenhapjes, die haal ik nog in. Wanneer we terug mogen samenkomen, organiseer ik een ‘ovenhapjesavond’ in de plaats van kerstavond. Dan maakt bomma vijfhonderd ovenhapjes en eet iedereen tot zijn broek openspringt. Althans, zo gaat het in mijn dromen.

Ik hoop dat we volgend jaar weer allemaal kunnen drinken, eten en lachen. Ik merk ook dat we daar allemaal nood aan hebben. Maar we mogen de moed niet verliezen. Ook al doe ik dat zelf wel vaak, het is een goed advies. We moeten elkaar blijven steunen, en de mensen die het wat moeilijker hebben, een beetje extra.

Want, lieve familie en vrienden, als dit allemaal voorbij is, eten we weer samen vijfhonderd ovenhapjes.