Koffiekletsen

Zoeken

Zwijgen in stilte

En ze zweeg

Ze zweeg want als ze iets zei, zwegen de anderen

niet op dezelfde manier als zij zweeg

Nee

Ze zwegen met hun doen

Terwijl zij bleef zwijgen met haar stem

En soms doorbrak ze de stilte maar

dan werd ze toch de mond gesnoerd

door haar stille hoop, die voor haar praatte.

"Lopen"

ging het in haar hoofd.

"Je moet lopen."

En dat deed ze. Van alles en iedereen dat haar liefhad.

Maar nee.

"Nee, stop. Stop met lopen. Aan die stoeprand. En kijken als je oversteekt."

Maar ze stak niet over.

Nee, ze stak niet over want ze wilde niet links en rechts kijken.

Omdat de mensen rond haar.

Ja, gewoon omdat de mensen rond haar.

Dat zei genoeg.

Het is niet dat ze niet echt wilde kijken.

Maar de stoeprand was als lijm onder haar schoenen.

Ze wandelt

Ze wandelt ’s avonds, helemaal alleen

en doodsbang

“Maar je hoeft niet bang te zijn”

Ze staat te trillen op haar benen

“Maar de meesten onder ons doen zo’n dingen niet”

Ze hoort iets achter zich

“Maar misschien moet je iets anders aandoen”

Haar adem stokt

“Maar je hebt het zelf uitgelokt”

iemand grijpt haar

Ze voelt zich vies

Ik sus haar

Want ze is niet zo alleen als ze dacht