Over chaos en rust - einde

We zijn weer enkele weken verder en de examens komen stilletjes dichterbij. Ken je dat, dat het lijkt alsof die periode nog ver weg is, maar eigenlijk begin je al over 3 weken? Ja, dat dus. Maar ik maak me geen zorgen. In dit blogbericht schrijf ik over waarom ik al stop met deze reeks. Oei.

Toen ik de reeks 'Over chaos en rust' wilde beginnen, voelde ik me daar erg goed bij. Na het schrijven van deel één kreeg ik ook veel positieve reacties, dat deed me goed. Ik ben deze blog uiteindelijk begonnen om kwetsbaarheid bespreekbaar te maken. Maar álles op tafel gooien, dat was me net een brug te ver. En dat is ook waarom ik zo lang heb gewacht met dit deel te schrijven. Het is een beetje belachelijk, ik weet het. Een reeks die bestaat uit een begin en een einde. Maar uiteindelijk bepaal je dat toch zelf, wat er tussen een begin en een einde zit. En bij mij was dat een adempauze. En weet je wat het ook is, ik voel me veel beter. En als ik dan schrijf over die negatieve gevoelens, rakel ik dat weer op. En dat wil ik gewoon niet. Als het goed gaat, mag ik dat ook gewoon accepteren. Het is tijd om te focussen op examens en dingen die me gelukkig maken.

Saar out (voor deze reeks) ✌️

Over chaos en rust - hoe het begon

In het eerste deel van deze "reeks" blogberichten schrijf ik over zaken waar ik nog nooit luidop over heb durven praten. Het is oké om je enorm slecht te voelen en je onbegrepen te voelen. Maar alleen als je daar hulp bij zoekt. Blijf er niet mee zitten.

Ik ben een tijd niet actief geweest op Hesselse Koffieklets. Ik heb tijd voor mezelf genomen en nagedacht over wat ik wil in het leven. Alles op een rijtje zetten in mijn hoofd, moeilijk, maar het is (ongeveer, denk ik) gelukt. Ik heb kansen gegrepen en me opengesteld voor dingen die ik anders meteen zou afslaan. Dat was leuk, spannend en het heeft me goed gedaan. En los daarvan kom ik veel meer buiten.

Tijdens de eerste lockdown had ik het enorm moeilijk met de zelfisolatie en het feit dat ik Jeroen niet meer mocht zien. De mensen die dicht bij mij staan, weten dit wel. Ik heb daar enorm van afgezien en uiteindelijk is dat gevoel van negativiteit blijven hangen. Dat heeft zich dan ontwikkeld tot verlatingsangst, paniek en angst. Kortom: het ging heel slecht. Ik dacht nooit hulp nodig te hebben, want "ik kan dat wel, zo erg is het immers niet." Dat was het wel. Het was heel erg, en neen, Saar, je kon het niet alleen. Ik heb nu de hulp die ik al veel langer nodig had, en ik voel me weer begrepen. Ik kan weer af en toe de negativiteit loslaten en van dingen genieten die er écht toe doen.

En dat is ook niet erg he, hulp nodig hebben. Dat maakt je niet minder sterk of een zwakkeling. Ik vind mezelf net heel sterk omdat ik die stap heb durven zetten. Er heerst naar mijn gevoel nog te veel taboe rond dat soort zaken. Als iemand aan mij vraagt wat ik dinsdagnamiddag ga doen, dan wil ik gewoon kunnen zeggen dat ik naar de therapeut ga. Dat zal nog ooit wel komen, hoop ik.

Ik heb gebrainstormd over Hesselse Koffieklets en over nieuwe dingen die ik wil uitproberen. De examens komen er aan, dus het zal nog niet voor onmiddellijk zijn, maar het komt er zeker. Gelukkig heb ik mensen rond mij die mij steunen in alles wat ik doe en laat.

En die mensen, die weten wel wie ze zijn.