De ochtend voor kerstavond

Morgen is het kerstavond. Geen bomma en bompa, geen zelfgemaakte ovenhapjes van bomma, geen lachjes waarbij bompa’s schouders op en neer gaan. Geen nonkel H. en tante E, geen onnozele mopjes en steekjes. Geen neefjes en nichtje om mee te spelen, om Limburgs aan te leren zodat ze hopelijk die Antwerpse tongval kwijtraken. Geen tante K. die in de zetel neerploft om even wat rustiger te zitten. Geen nonke T. en nonke R. met een origineel cadeau, want dat doen ze elk jaar. Geen oma en opa die beleefd het veertiende ovenhapje weigeren, om nog plaats over te houden voor het echte eten. Ook al weet iedereen dat niemand na die ovenhapjes nog honger heeft.

Het zal anders zijn dit jaar. Maar ik ben dankbaar dat iedereen in mijn familie nog gezond is. Ik zou graag met z’n allen aan tafel zitten, eten tot we helemaal vol zitten en cadeautjes uitdelen. Maar het zal anders zijn dit jaar. Dit jaar denk ik aan de mensen die deze Kerst met minder aan tafel zitten, niet door de regels, maar door de verwoestende gevolgen van het virus. Die mensen zitten ook volgend jaar met minder aan tafel. En dat is hartverscheurend. Die mensen verdienen het net om met iedereen samen aan tafel te zitten.

Ik had nooit gedacht dat we een kerstavond zouden moeten overslaan. En toch is het zo, het zal anders zijn dit jaar. Maar die ovenhapjes, die haal ik nog in. Wanneer we terug mogen samenkomen, organiseer ik een ‘ovenhapjesavond’ in de plaats van kerstavond. Dan maakt bomma vijfhonderd ovenhapjes en eet iedereen tot zijn broek openspringt. Althans, zo gaat het in mijn dromen.

Ik hoop dat we volgend jaar weer allemaal kunnen drinken, eten en lachen. Ik merk ook dat we daar allemaal nood aan hebben. Maar we mogen de moed niet verliezen. Ook al doe ik dat zelf wel vaak, het is een goed advies. We moeten elkaar blijven steunen, en de mensen die het wat moeilijker hebben, een beetje extra.

Want, lieve familie en vrienden, als dit allemaal voorbij is, eten we weer samen vijfhonderd ovenhapjes.