De koude quarantaine

Het is dag X van de tweede lockdown. De hoeveelste weet ik niet precies, want ik ben gestopt met de tel bij te houden. Deze periode voelt anders aan dan toen in het voorjaar. De dagen zijn korter, kouder en donkerder. Dat kan een mens al eens triestig maken.

Ik merkte dat ik nood had aan een bezigheid, iets om omhanden te hebben. Ik studeer communicatiemanagement en ik heb altijd graag teksten geschreven. Zo ben ik dan op het idee gekomen om een blog te starten. De uitwerking ervan was heel impulsief. Op één avond heb ik de blog gemaakt.

Ik begon meteen te piekeren. Had ik het toch niet te snel willen doen? Heb ik er geen spijt van? Was het wel een goed idee? Maar dan besefte ik dat dat allemaal niks uitmaakt. En dat ik geen spijt moet hebben, want op dat moment vond ik het een geweldig idee en maakte het mij gelukkig.

Op Hesselse koffieklets ga ik verhalen schrijven over anderen en over mezelf. Ik vind het nogal moeilijk om me kwetsbaar op te stellen en daar dan over te praten. Ik kom vaak over als iemand die veel lacht en zich nooit slecht voelt. Maar niets is minder waar. Ik ben óók kwetsbaar. Tegenwoordig zijn er tal van organisaties bezig met het normaliseren van kwetsbaarheid. Dat wil ik ook graag doen.

Want kwetsbaar zijn is oké.

X Saar