Over chaos en rust - hoe het begon

In het eerste deel van deze "reeks" blogberichten schrijf ik over zaken waar ik nog nooit luidop over heb durven praten. Het is oké om je enorm slecht te voelen en je onbegrepen te voelen. Maar alleen als je daar hulp bij zoekt. Blijf er niet mee zitten.

Ik ben een tijd niet actief geweest op Hesselse Koffieklets. Ik heb tijd voor mezelf genomen en nagedacht over wat ik wil in het leven. Alles op een rijtje zetten in mijn hoofd, moeilijk, maar het is (ongeveer, denk ik) gelukt. Ik heb kansen gegrepen en me opengesteld voor dingen die ik anders meteen zou afslaan. Dat was leuk, spannend en het heeft me goed gedaan. En los daarvan kom ik veel meer buiten.

Tijdens de eerste lockdown had ik het enorm moeilijk met de zelfisolatie en het feit dat ik Jeroen niet meer mocht zien. De mensen die dicht bij mij staan, weten dit wel. Ik heb daar enorm van afgezien en uiteindelijk is dat gevoel van negativiteit blijven hangen. Dat heeft zich dan ontwikkeld tot verlatingsangst, paniek en angst. Kortom: het ging heel slecht. Ik dacht nooit hulp nodig te hebben, want "ik kan dat wel, zo erg is het immers niet." Dat was het wel. Het was heel erg, en neen, Saar, je kon het niet alleen. Ik heb nu de hulp die ik al veel langer nodig had, en ik voel me weer begrepen. Ik kan weer af en toe de negativiteit loslaten en van dingen genieten die er écht toe doen.

En dat is ook niet erg he, hulp nodig hebben. Dat maakt je niet minder sterk of een zwakkeling. Ik vind mezelf net heel sterk omdat ik die stap heb durven zetten. Er heerst naar mijn gevoel nog te veel taboe rond dat soort zaken. Als iemand aan mij vraagt wat ik dinsdagnamiddag ga doen, dan wil ik gewoon kunnen zeggen dat ik naar de therapeut ga. Dat zal nog ooit wel komen, hoop ik.

Ik heb gebrainstormd over Hesselse Koffieklets en over nieuwe dingen die ik wil uitproberen. De examens komen er aan, dus het zal nog niet voor onmiddellijk zijn, maar het komt er zeker. Gelukkig heb ik mensen rond mij die mij steunen in alles wat ik doe en laat.

En die mensen, die weten wel wie ze zijn.