Over empathie

Ik ken veel mensen met een groot empathisch vermogen. Maar ook een aantal mensen zonder enig empathisch vermogen. En laat die mensen nu net de mensen zijn die het dichtst bij mij staan. Het is niet makkelijk. Het gevoel hebben dat je niet goed genoeg bent, of nooit hard genoeg je best hebt gedaan, terwijl je weet dat dat wel zo is. Het is niet makkelijk om rekening te houden met mensen die geen rekening houden met jou. Maar ik heb geleerd dat dat de gang van zaken is. Zo werkt het leven gewoon, denk ik. Toch had ik het graag anders zien verlopen. Dan zag mijn leven er nu helemaal anders uit, waarschijnlijk.

Sommige mensen hebben gewoonweg geen empathie, en daar zou ik mij bij moeten neerleggen. Maar als die mensen je nauw aan het hart liggen, is dat enorm moeilijk. Mensen zonder empathisch vermogen zijn ook vermoeiend. Ze zijn ook vaak egoïstisch. Maar ze zullen je altijd blijven zeggen dat alles wat ze doen, voor jou is. Maar ik zie dat dat niet zo is. Ze denken enkel aan zichzelf, en ik heb beslist dat ik dat vanaf nu ook ga doen. Omdat ik ook eens aan mezelf mag denken. Ik moet niet leven naar iemand anders’ verwachtingen.

Rekening houden met elkaar is voor mij een van de belangrijkste waarden die voortvloeit uit respect. Ik neem nooit voornemens voor het nieuwe jaar, maar dit jaar ga ik het toch doen. Ik wil mij in 2021 enkel nog omringen met mensen waarmee ik rekening houd, die ook rekening houden met mij. Mensen waar ik voor klaarsta, die ook voor mij klaarstaan. Mensen die écht belang hechten aan mij. Mensen die begrip kunnen opbrengen. Mensen die niet enkel aan zichzelf denken. Mensen die mij niet constant een schuldgevoel geven. Mensen waar ik wél goed genoeg voor ben.

Banden zullen waarschijnlijk breken, en andere banden zullen ontstaan. Maar ik, ik mag ook eens egoïstisch zijn.

Voor bomma en bompa

Er zijn tijdens deze lockdown niet veel mensen die ik mis. Dat klinkt raar, want ik zie bijna niemand, maar toch is het zo. Hetgeen dat ik het meest mis, is langsgaan bij mijn bomma en bompa, die aan de zee wonen. Vroeger ging ik elke vakantie een week of langer logeren bij hen. Toen ik ging verder studeren is dat geminderd, omdat ik minder vakanties had, en nu is het volledig weggevallen.

Het laatste weekend van de zomervakantie ben ik nog langs geweest, en dat waren drie van de leukste dagen van het hele jaar. Ik weet dat ik niet te klagen heb, als het dat maar is dat ik mis. Maar toch vind ik het jammer. Mijn grootouders zitten daar goed, maar ze missen hun kleinkinderen. Dat vertelde mijn bomma mij onlangs, tijdens een FaceTime-gesprek. Want dat kan ze sinds twee jaar ongeveer, FaceTimen. Ze vertelde me dat ze het volk in huis mist. Ik zou zo graag de trein nemen en naar hen toe gaan. De reis duurt bijna vier uur, maar dat heb ik er met veel plezier voor over.

Ik heb het geluk dat mijn grootouders met bomma’s smartphone aan de slag kunnen. We wisselen foto’s uit, sturen emoji’s, en af en toe gebeurt het dat bomma een bericht verstuurt met ‘vuurwerk’. Dan vraag ik: “Was dat per ongeluk?” En dan antwoordt zij: “Dat is een gewild ongelukje.” Heerlijk.

Ook al kunnen we ons behelpen, ik zou ze graag toch in levende lijve zien. Samen pistolets eten, daarna soep, dan cake met koffie, vervolgens bij de aperitief toastjes en daarna gaan uit eten óf vijf van haar zelfgemaakte garnaalkroketten verorberen. Want zo gaat het daar, je eet de hele dag door. En geen één moment sla ik over.

Mijn bompa is een rustige man. In de winter puzzelt hij graag. De puzzels liggen altijd onder de mat in de living. Als we als kind iets te wild speelden, en over de mat uitgleden, waren we doodsbang dat de we de puzzel vernield hadden. Het is winter. Hij puzzelt dezer dagen ’s avonds. Hij steekt dan het haardvuur aan. Ik vind het jammer dat ik er niet bij kan zijn.

Maar, lieve bomma en bompa, vanaf dat het weer mag, kom ik weer graag de hele dag door eten.

De koude quarantaine

Het is dag X van de tweede lockdown. De hoeveelste weet ik niet precies, want ik ben gestopt met de tel bij te houden. Deze periode voelt anders aan dan toen in het voorjaar. De dagen zijn korter, kouder en donkerder. Dat kan een mens al eens triestig maken.

Ik merkte dat ik nood had aan een bezigheid, iets om omhanden te hebben. Ik studeer communicatiemanagement en ik heb altijd graag teksten geschreven. Zo ben ik dan op het idee gekomen om een blog te starten. De uitwerking ervan was heel impulsief. Op één avond heb ik de blog gemaakt.

Ik begon meteen te piekeren. Had ik het toch niet te snel willen doen? Heb ik er geen spijt van? Was het wel een goed idee? Maar dan besefte ik dat dat allemaal niks uitmaakt. En dat ik geen spijt moet hebben, want op dat moment vond ik het een geweldig idee en maakte het mij gelukkig.

Op Hesselse koffieklets ga ik verhalen schrijven over anderen en over mezelf. Ik vind het nogal moeilijk om me kwetsbaar op te stellen en daar dan over te praten. Ik kom vaak over als iemand die veel lacht en zich nooit slecht voelt. Maar niets is minder waar. Ik ben óók kwetsbaar. Tegenwoordig zijn er tal van organisaties bezig met het normaliseren van kwetsbaarheid. Dat wil ik ook graag doen.

Want kwetsbaar zijn is oké.

X Saar